1_
در زمانهای قدیم در یکی از شهرهای بزرگ ایران مردی زندگی میکرد بنام "عباسعلی"که خیلی بد ترکیب،اخمو،عوضی،بدذات و مکار بود و بهمین خاطر مردم به او میگفتند "شیطان عباس"،او برای اینکه از این لقب افتخاری رهایی یابد تصمیم گرفت به زیارت مکه مکرمه مشرف شود و به لقب "حاج عباسعلی"مفتخر گرددبهمین خاطر وقتی از زیارت مکه برگشت ترتیب یک مهمانی آن چنانی آنگونه که افتد و دانی را داد و خیالش تخت بود که دیگر "حاج عباسعلی "شده است لکن از فردای همان روز مردم او را صدا میزدند: " شیطان حاج عباسعلی "....
آقا اجازه شما "شیطان حاج عباسعلی" رو می شناسید؟!!
2_
بعضی كتاب ها ادم رو تكون میدن..حتی گاهی سلیقتو عوض می كنند...
چند سال پیش یه دوستی قلعه ی حیوانات رو به من داد...این کتاب کوچک را که در نگاه اول، بی‌ارزش و کودکانه به نظر می‌آید را که بخوانی...."قوچ‌علی و جوجه خروس‌ها" را که ضمیمه‌اش کنی، احساس میکنی دیگر نیازی به دنبال کردن اخبار نداری ... مثل "بنجامین"سرت را می‌اندازی پایین و جان کندن "اسکار"ها را تماشا می‌کنی، از آتش گرفتن ناگهانی بازارچه هول نمی‌کنی و یادت نمی‌رود که این جوجه خروس‌ ها دانه‌ای سه‌ ریال نبودند! آن‌ وقت، ... ناپلیون‌ ها را که تشخیص دادی، می‌توانی منتظر ورود آدمیزادها باشی، ... می‌توانی خیلی چیزها را که دیدی، اعصاب نازنینت پیچش نگیرد و سر مبارک را نزنی به دیوار ... میان گوسفندانی که سرود ملی را از بر می‌کنند و قورت‌ش می‌دهند، گاهی می‌شود خری را پیدا کرد که اندیشمندانه، تغییرات مهلک جامعه‌ی آرمانی‌اش را نظاره کند ... اگر "قلعه حیوانات"را بخوانی ...
3-
من اصلا مازوخیسم دارم كه هی این "خرمگس" رو میخونم..ااصلا ابن مازوخیسم من در خوندن این كتاب تمومی نداره...
باید اعتراف كنم برای هزارمین بار..این تنها كتابی هست براش اشك میریزم...تنها كتابی كه قلبم رو به حدی فشار میده كه حس میكنم جاش تنگ شده...
آه كاردینال در شراب های سرخی كه در دست من است خون خودم جریان دارد..من ان را مانند تو تقدیمش میكنم به همه ی انان كه قربانی كردن رو دوست دارن...ما هر دو قربانی میكنیم و همیشه قربانی هستیم!

1_
"مردی که زنی را دوست دارد، تنها به نقص‌های معشوق، به هوس‌ها و ضعف‌های او نیست که وابسته است: چین‌های صورتش، خال‌هایش، لباس‌های ژنده‌اش، و یک‌وری راه رفتن‌اش، او را استوارتر و بی‌رحمانه‌تر از هرگونه زیبایی به زن وابسته می‌کند. این را دیری‌ست همه می‌دانند.

خیابان یک‌طرفه -- والتر بنیامین "
2_
مرا بگیر در اغوش لعنتی ات عزیز وقتی كه میخوام از بوسه های داغ در كلمات فرار كنم..وقتی كه دكمه ها اغوشی نمی شوند و وقتی كه داغترین حروف نیز نمی توانند مرا هات كنند..
مرا بگیر در اغوش لعنتی ات عزیز وقتی كه میگویی تو مال منی وقتی من مال تو نیستم...اصلا مال هیچكس نیستم..و هیچ كس مال من نیست..
مرا بگیر در اغوش لعنتی ات عزیز وقتی كه می رقصم..شرمگین..وقتی راه میروم با ترس از چشمهایی كنجكاوو..آه چه رویاهایی داریم ما....
مرا بگیر در اغوش لعنتی ات عزیز وقتی..............
3_
كمی ترس..كمی ابهام....
می دانی قبل تر ها سهراب این را گفته:
"و عشق
صدای فاصله هاست
صدای فاصله هایی كه غرق ابهامند"
4_
هنوز بارون میاد و من فكر میكنم زیر باران در اغوش تو چه شكلی می شوم وقتی از پشت بغلم كرده ای و محكم در خود فشار میدهی...

از آغوشتان میگریزم..از خنده ها و از خشمهایتان..در من چیزی هست كه مرا به رهایی می خواند..در من آوایی هست هزارساله محزون..در من نگاهی هست كه قرنها در سكوت به دل نبستنی ها می نگرد..

مرا از آغوشهایتان گریزیست ناگزیر..از عشق های دیوانه وار و خشن تان كه هر روز گلویم را بیشتر فشار میدهد...

هر روز قطره قطره از سرم میچكید در رگهایم و در چین های صورتم تزریق میشوید با درد..با خون..با رنج!
.
از شما..از تمامی شما حتی از سایه هاتان می گریزم..مرا پناه دهید تمام نقطه های كشف نشده ی زمین....!!

خسته ام...

عروسکم جواب گوی بهانه هایم نیست....

مشتم در برابر یک سکوت ممتدد باز نمیشود....

خسته از یک رخوت دست در دامان رخوتهای بی سر انجام میکشم....

بهانه هایم رنگ کودکی دارد و من در ابتدای میانسالی رخت جوانی میشویم....

گیج و گنگ بر دست نوشته هایم ،خط میکشم.....

و در هر کناره به سکوی خاطرات میخورم....

مشتم را گره میکنم و از فرو رفتن ناخن هایم در گوشت کف دست،حس درد همراه با لذت تنبیه مرا به اغوش نفرت میبرد...

خسته ام و بر لب مهر سکوت میزنم تا دیگران رااز همراهی محروم کنم.....

شاید توان گفتم نیست....

من به انچه انان عقل نامیدنn ،خندیدم و اکنون انها را در استانه یاری،یار نمیبینم....

خسته ام به وسعت من و من در یک راستا....