اینجا هوا ابری است و نمی از باران داره هوا رو مرطوب میکنه...تینا! دلم برای پیاده روی هایمان تنگ شده وقتی دستهایت را در جیبم میگذاشتی تا یخ نکنند..وقتی زیر درختان تبریزی از آرزوهایت می گفتی...اینجا، توی این شهر هیچ کس جیبهای مرا دوست ندارد....

.

تینا!اینجا هوا ابری است مثل روزهایی که نمی دانم مال کدام فصلند...یادم باشد اینبار که باران گرفت به چاله های آب بزنم و در این شهر سرشار از لکنت به دنبال معجزه ای باشم که از این کفن سفید،کبوترم بیرون آورد...
تینا! تینا!دل شیر می خواهد پا گذاشتن توی این مدار که دارند دارش را برای باران اینبار می بافند...اصلا به هیچکس چه مربوط...می خواهم بنشنم زیر این آسمان و فروغ فروغ گریه کنم...گریه گریه تا ابری که به شکل تو باشد...دهان تو مرا که مکید کور شوم و بیافتم در چاله های آب و بمیرم توی این چادر سفیدم و لکنت این شهر در به در اگر گذاشت کبوتر بیرون بیایم.

"به گریه در وسط شعرهایی از سعدی..."
.

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی!
"شیخ اجل سعدی"