|
در افسانه های یونان باستان، پشیسه یا سیکی دختری بود در نهایت زیبایی. آنقدر خوش سیما و خوش اندام که آوازه زیبایی اش در جهان پیچیده و مردم از هر کران به دیدارش می آمدند. تا آن حد که بسیاری بر این نظر شدند که پشیسهء فناپذیر از ونوس زیباتر است. در نتیجه پرستشگاههای ونوس از رونق افتاد و حسادت در دلش جای گرفت.
او به پسرش که او را کیوپید و برخی دیگر "عشق" می نامیدند دستور داد تا با تیرهایش ،که هیچ کس را توان گریز از آنها نبود، هدف قرار داده و او را "در دام عشق پلیدترین و خوارترین موجود اهریمن صفت این جهان دراندازد". اما کیوپید با دیدن پشیسه خود شکار خود شد و تیرش در قلبش فرو رفت.
در تصویر فوق ( اثر فرانسیوس جرارد ) پشیسه نخستین بوسه عشق [ را از کیوپید] دریافت می کند.
بوسه،عشق را دوباره متولد می کند. بی دلیل نیست که در افسانه ها، پس از اولین بوسهء عاشق و معشوق طلسم شکسته می شود و آنها به صورت انسانی خویش باز می گردند. بوسه واگذاشتن صورت گذشته خود و حل شدن در صورتی یگانه است. وانهادن خودمحوری و سرآغاز پذیرش دیگری است. اجازه برای راه دادن ناخود به نهانخانه های خود است.
بهار بوسه طبیعت است بر رخسار هستی تا جهان جان گیرد و زندگی زنده شود. حیف است در بهار بی بوسه زیستن.
گفتمش بوسه دهی گفت هنوز
موسم آن نرسیدست تو را
بهر تبریک ببوس از من روی
چون به نوروز دهی دست مرا
گفتمش موسم یک ساله بُتا
مدتی سخت مدید است مرا
جان من بوسه بده عذر میار
دیدن روی تو عید است مرا
|
