1_
میان جنگلی از دود گریه می کردم
صدا صدای خودم بود گریه می کردم
نمی توانستم، دیگر نمی توانستم
"میان جاده ی مسدود گریه می کردم"
.
2_
گاهی از همه چیز متنفر میشم..گاهی از همه ی ادمها متنفر میشم..گاهی از خودم هم حتی متنفر میشم..حس تنفر تنها چیزی هست که درونمو پر میکنه..زمین و زمان تنها حسی رو که دارن همین تنفر هست...
.
3_
توی این دنیا فقط یک نفر هست که هنوز حس میکنم وقتی باهاش حرف میزنم حس بدی رو بهم منتقل نمیکنه..دایره ی تحملم انگار فقط شامل همین ادم میشه..دیگه نه تل جواب میدم نه مسنجر انلاین میشم و نه فیس بوک..تو رخوت و نفرت این روزهای من تنها یک نفر یه روزنه ای رو تو اون تاریکیها روشن میکنه....میترسم از اینکه این روزنه هم از بین بره..می ترسم از تاریکی مطلق...

خواب بودم
تو بودی و من
من بودم و یك دیوار بلند
خودم رو به دیوار چسباندم..داغ بود ..بیشتر چسباندم..تمام تنم می سوخت..
بعد همه بودن
بعد تو نبودی
همه خندیدند
تمام تنم می سوخت..همه می خندیدند و تو نمیامدی...
یك نفر جیغ زد نگار دستت!!
ازمیان دستهام طناب بیرون اومد..سرد بود..یخ بود...دستهام از سرماش می سوخت
تو نبودی اما سایه ات كم كم اومد..
من دویدم..دیوار بود و نبود..
هر چه می رفتم نه به تو می رسیدم نه به دیوار..
بعد دوباره همون موشهای همیشگی..
همه ی آدمها موشهای بزرگی بودن كه طناب رو..من رو و دیوار رو با هم می جویدن...
گیج بلند شدم..
گیج گوشی رو برداشتم
نوشته بودی میگن شب آرزوهاست..لوسه این حرفا اما ارزو می كنم..............
تنم هنوز عرق داره...
هیچ چیز لوسی وجودنداره..هر شب شب آرزوهاست..و هر شب شب كابوسهای من هست..و هر شب نه تو هستی و نه هیچ كس دیگر...
در میان كابوسها و موشها..تنها..تنها..تنها من!!!

همه چیز یک توهم بود و بس
گاهی همه چیز توهمی بیش نیست
.
مرغ بیمار امیدم جان داد
و تو لبخند زنان
در خیابان هزاران تصویر
با زهم خواهی رفت...
تو, تو هم بودی....
وهمِ گلبرگ گل شمعدانی
وهمِ آغاز بهار....
وهمِ لبخند کلاغ ...
من افسوس زمستان بودم..
فکر سبزی و فسون در رگ من جان داد

.

من تصور کردم
که تو عاشق بودی

که تو عاشق هستی

اما!

تو ، تو هم بودی...
.
آری گاهی همه چیز فقط یک توهم هست..همین!